مقدمه ای بر کابل های برق

کابل های برق بیش از یک قرن است که مورد استفاده قرار می گیرند. در سال 1879، مخترع آمریکایی TA Edison کابلی را با پیچیدن یک میله مسی با جوت، وارد کردن آن در لوله آهنی و پر کردن فضا با مخلوط آسفالتی ایجاد کرد. او این کابل را در نیویورک نصب کرد و در انتقال برق زیرزمینی پیشگام بود. سال بعد، کالندر مخترع بریتانیایی کابل‌های برق عایق‌شده با کاغذ آسفالت-آغشته شده- را توسعه داد. در سال 1889، SZ Ferranti (بریتانیا) یک کابل 10 کیلوولتی{12}}کاغذ آغشته به کاغذ{13}} عایق شده بین لندن و دپتفورد نصب کرد. تا سال 1908، یک شبکه کابلی 20 کیلو ولتی در انگلستان ایجاد شد و استفاده از کابل های برق به طور فزاینده ای گسترش یافت. در سال 1911، آلمان یک کابل ولتاژ بالا 60 کیلوولتی نصب کرد که آغاز توسعه کابل‌های فشار قوی{21} بود. در سال 1913، M. Höchstädter (آلمان) کابل محافظ جداگانه را توسعه داد. این نوآوری توزیع میدان الکتریکی داخلی را بهبود بخشید و تنش مماسی را بر روی سطح عایق حذف کرد که نشان دهنده نقطه عطفی در تکامل کابل های برق است. در سال 1952، سوئد با درک کاربرد عملی این کابل‌ها، یک کابل{28}}بالاتر-380 کیلوولتی را در نیروگاهی در شمال نصب کرد. در دهه 1980، کابل‌های{32}}ولتاژ{33} فوق‌العاده برق با ولتاژ 1100 کیلو ولت و 1200 کیلوولت تولید شد.